مناجات نامه
بسم الله الرحمن الرحیم
مناجات نامه
خدایا!
نمی دانم منی ناسپاس چگونه تمناکنم
توکه درزمستان ترین روزهای زندگی ام
خورشیدات را تاباندی
تالحظه؛ های یخ زده ام را گرمی دهد
ودرتاریکی ترین شب هایت
مرا درامان خود قراردادی
خدایا!
نمی دانم چه گونه سپاس بگویم
توکه خود مرا یاری کردی دربی کسی هایم
درسخت ترین شرایط مرا سیراب کردی
دربی پناهی هایم مرا پناه دادی
خدایا!
چگونه رو به تو آرم
منی روسیاه
مرا از فضلت گدامکن
من بندۀ ناتوان توام ای توانا
خدایا!
توچنان کن که پریشان نشوم
محتاج ناکسان نشوم
ازدرگهی خود روزی ام ده
محتاج به در ناکسان نشوم
خدایا!
مراازپیاله عشق سرمستم کن
یکباربه عشقت پا بندام کن
درعشق خود مرا نیستم کن وهستم کن
یارب مرا محتاج درگهی ناکسان مکن
تنها محتاح درگهی خود کن
این نظررا برمنی بیچاره کن
عبدالرازق « کریمی »
07 حوت1390
+ نوشته شده در شنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۰ ساعت ۸:۴۱ ب.ظ توسط عــــــــبدالرازق کریمــــــــــــــی
|
عـــــــبدالـــــــــرازق هســــــــــتم. کریـــــــمی تخــــــــلص می کنم.در یک خانواده مســــلمان در ولایت کابل مـــــتولد شـــــدم . اکـــــــــــثرأ با زبان دری یا فارســـــــــی رویــــــــا می بیـــنم. باحـــقوق و عـــلـــوم ســـیاســــی هـــم بســــترم. هر چند رویایــــــــم ممــــــلو از تاریخ و فلســـــــفه هــــــست اما وقتـــــــم را صرف عــــــلوم سیاسی و ادبـــــــیات می نمایم. و آســـــــــب رویـــــــــایم را در ســــاحـــــل داســــــتان نویســـــی ورومـــــان نویســـــــی همیشه مــــی تـــــــازنم . وقتـــی غــمگینـــــم ، دل بــه افـــکار جمـــع نمـــی ســـــپارم . شــدیــــــدأ فـــــرد گــــــرا هســـــتم...